در قبايل عرب همواره جنگ بود، اما مكه «زمين حرام» بود و چهار ماه رجب، ذيالقعده، ذيالحجه و محرم، «زمان حرام»، يعني كه در آن جنگ حرام است. دو قبيله كه با هم ميجنگيدند، تا وارد ماه حرام ميشدند، جنگ را موقتا تعطيل ميكردند، اما براي آنكه اعلام كنند كه: «در حال جنگند و اين آرامش از سازش نيست، ماه حرام رسيده است و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد يافت»، سنت بود كه بر قبهي خيمهي فرمانده قبيله، پرچم سرخي برميافراشتند تا دوستان، دشمنان و مردم، همه بدانند كه: «جنگ پايان نيافته است.»
آنها كه به كربلا ميروند، ميبينند كه جنگ با پيروزي يزيد پايان گرفته و بر صحنهي جنگ، آرامش مرگ سايه افكنده است.
اما ميبينند كه بر قبهي آرامگاه حسين، پرچم سرخي در اهتزاز است.
بگذار اين سال هاي حرام بگذرد!
دكتر علي شريعتي، حسين وارث آدم ص 50
«آنان كه رفتند كاري حسيني كردند و آنانكه ماندند بايد كاري زينبي كنند وگرنه يزيدياند».
دكتر علي شريعتي، حسين وارث آدم، ص 194